Αξιοθέατα Δήμου Κορινθίων

Αρχαιολογικοί Χώροι

Αρχαία Κόρινθος

Τα ίχνη της ολβίας Κορίνθου είναι πολλά και ενδιαφέροντα. Σταχυολογούμε:

Ο περίφημος και επιβλητικός, ακόμη και σήμερα, αρχαϊκός ναός του Απόλλωνα, με τους μονολιθικούς δωρικούς κίονες από τους οποίους εφτά παραμένουν όρθιοι σε περίοπτη θέση πάνω από τα ερείπια της αγοράς.

Οι δωρικοί κίονες του πτερού ήταν 6 στις στενές πλευρές και 15 στις μακρές. Για τη στήριξη της οροφής υπήρχαν και εσωτερικές κιονοστοιχίες κατά μήκος του αρκετά επιμήκους σηκού, ο οποίος ήταν χωρισμένος σε δύο δωμάτια και επιπλέον σε πρόναο και οπισθόδομο που είχαν στην πρόσοψή τους ανά δύο κίονες ανάμεσα σε παραστάδες.

Ο ναός χτίστηκε περί το 530 π.Χ. Η αγορά είχε μορφή ορθογωνίου και διαστάσεις 160 μέτρα μήκος και 70 πλάτος. Τα κυριότερα κτίσματα που την περιβάλλουν είναι η νότια στοά, που σχηματίζεται από σειρά ομοιόμορφων καταστημάτων, καθένα από τα οποία ήταν χωρισμένο σε δύο δωμάτια. Μπροστά στα καταστήματα υπάρχει διπλή σειρά κιονοστοιχίας.

Αρχαία Αγορά

Η εξωτερική ήταν δωρική, ενώ η εσωτερική ιωνική. Ανάμεσα σ’ αυτή τη στοά παρεμβάλλεται το βουλευτήριο.

Άλλη σειρά καταστημάτων της αγοράς είναι τα κεντρικά καταστήματα με το “βήμα του Αποστόλου Παύλου” ανάμεσά τους και μία άλλη σειρά είναι τα βορειοδυτικά καταστήματα, που περιλαμβάνουν το χαρακτηριστικό τοξωτό οικοδόμημα ανάμεσά τους.

Αφήνοντας την αγορά και κατεβαίνοντας τα μνημειακά σκαλοπάτια των προπυλαίων, προσεγγίζουμε την οδό Λεχαίου. Κοντά της βρίσκεται η Πειρήνη κρήνη με τα έξι ανοίγματα (τους χώρους που μοιάζουν σα σπηλιές), όπως μας λέει ο Παυσανίας. Ενδιαφέρουσα είναι και η κρήνη Γλαύκη, σκαλισμένη σε βράχο.

Έξω από τον κυρίως αρχαιολογικό χώρο επισκέψιμα είναι τα εξής μνημεία: Το Ωδείο, το οποίο κατασκευάστηκε στο τέλος του 1ου αιώνα μ.Χ., ανακαινίστηκε από τον Ηρώδη τον Αττικό και δημιουργήθηκε τότε η αυλή του με στοές γύρω, η οποία έφερε το ωδείο πλησιέστερα στο θέατρο.

Αυτό βρίσκεται λίγο χαμηλότερα. Βεβαιώθηκαν ίχνη ενός παλιότερου θεάτρου του τέλους του 5ου π.Χ. αιώνα με ξύλινη σκηνή. Τον 3ο π.Χ. αιώνα το θέατρο αποκτά χτιστή σκηνή.

Το κοίλο του (κερκίδες) υπολογίζεται πως ήταν χωρητικότητας 18.000 θεατών. Στην αρχή του 3ου μ.Χ. αιώνα η ορχήστρα μετατράπηκε σε ρωμαϊκή αρένα για θηριομαχίες. Βόρεια του θεάτρου εντοπίζονται λείψανα του γυμνασίου.

Τέλος, το Ασκληπιείο κοντά στην πηγή Λέρνα. Η ανασκαφή έδειξε πως το Ασκληπιείο είναι σκαλισμένο κατά το μεγαλύτερο μέρος στο βράχο. Ο ναός είχε διαστάσεις 14,93Χ8,32 μέτρα με σηκό και πρόναο με τέσσερις δωρικούς κίονες μπροστά.

Στον Ακροκόρινθο, το κάστρο της Κορίνθου, οι ανασκαφές ξεκίνησαν το 1961 από την Αμερικανική αρχαιολογική Σχολή. Τα σημαντικότερα κτίσματα που ήρθαν στο φως είναι τα εξής:

Ωδείο

Ο ναΐσκος της Αφροδίτης, οι μικροί ναοί που ήταν αφιερωμένοι στη Δήμητρα και την Κόρη, βωμοί του Ήλιου, η κρήνη της “επάνω Πειρήνης”.

Επειδή το κάστρο ήταν σε διαρκή χρήση από την πρώιμη αρχαιότητα μέχρι και πρόσφατα, τα κατά καιρούς κτίσματα έχουν αποδομηθεί και αναδομηθεί διαφορετικά πολλές φορές, ενώ το οικοδομικό υλικό έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές για να καλύψει τις ανάγκες των εποχών.

Έτσι, τα ευρήματα της αρχαιότητας είναι πραγματικά πενιχρά, παρά το γεγονός ότι το οικοδομικό υλικό αυτής της εποχής είναι διάσπαρτο στο χώρο και ξαναχρησιμοποιημένο σε νεότερα κτίρια.

 

Βασιλική Λεχαίου

Τον 4ο μΧ αιώνα, οικοδομήθηκε στο αρχαίο λιμάνι του Λεχαίου η Βασιλική (Εκκλησία) του Μάρτυρα Λεωνίδη, και των 7 Παρθένων. Επρόκειτο για ένα εντυπωσιακό Κτίσμα, κορινθιακής χριστιανικής αρχιτεκτονικής, με πρωτοπόρες γραμμές, δείγμα ύπαρξης μίας ανθούσας αρχιτεκτονικής σχολής.

Η βασιλική ήταν κτισμένη με επιμέλεια και η τοιχοποιία της ήταν μία μίξη από χοντροδουλεμένες πέτρες και εναλλασσόμενες ζώνες τούβλων.

Τα δάπεδα της βασιλικής ήταν στρωμένα με μαρμάρινες λευκές πλάκες. Τα μαρμαροθετήματα των πλαϊνών κλιτών και οι κίονες παρουσιάζουν ποικιλία χρωμάτων (λευκό, πορφυρό, γκρί, πράσινο ). Πλούσιος και εξαιρετικής τέχνης ήταν ο γλυπτός διάκοσμος του ναού. Πλήθος αρχιτεκτονικών μελών υπάρχουν διάσπαρτα στο χώρο του μνημείου ενώ άλλα βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχαίας Κορίνθου. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα κορινθιακά κιονόκρανα, τα ιωνικά με επίθημα, τα θεοδοσιανά με την ιδιαίτερα επιμελημένη εργασία, τα επιθήματα, τα γείσα και τα περιθυρώματα με τον πλούσιο διάκοσμο.

Δίολκος

Οι εφευρετικοί Κορίνθιοι αντιλήφθηκαν από πολύ νωρίς – ίσως από τον 9ο πΧ αιώνα- ότι η σημασία του Ισθμού, πέραν από γραμμή αμύνης, ήταν πολύ σημαντική για την ναυσιπλοΐα και συγκεκριμένα ότι το μικρό πλάτος του Ισθμού, θα μπορούσε να επιτρέψει το πέρασμα των πλοίων από την μία θάλασσα στην άλλη (από τον Κορινθιακό στον Σαρωνικό κόλπο και αντίστροφα) και να διευκολυνθεί η επικοινωνία Ανατολής – Δύσης, απαλείφοντας την επικίνδυνη και εξαιρετικά μακρινή διαδρομή του περίπλου της Πελοποννήσου και του ακρωτηρίου του Μαλέα. Στα πλαίσια αυτά και με τη γνωστή εφευρετικότητα, εργατικότητα, εξυπνάδα και γνώση της μηχανικής που διέθεταν, άρχισαν να κατασκευάζουν έναν διάδρομο εγκάρσια του Ισθμού που ξεκινούσε από την σημερινή περιοχή της Ποσειδωνίας και κατέληγε στον Σχοινούντα (σημερινό Καλαμάκι), χωρίς ν’ ακολουθεί ευθεία πορεία για να αποφεύγονται οι μεγάλες ανηφόρες και κατηφόρες που θα καταπονούσαν τους εκτελούντες την έλκυση των πλοίων. Ο διάδρομος αυτός ονομάστηκε Δίολκος και ήταν παγκόσμια το πρώτο μέσο σταθερής τροχιάς.

Ο Δίολκος βρίσκεται σε κίνδυνο

Όπως φαίνεται από τις ανασκαφές που διενήργησε ο ονομαστός Αρχαιολόγος Νίκος Βερδελής (οι οποίες ουσιαστικά διακόπηκαν), από το 1956 έως το 1962, ο Δίολκος πήρε τη μορφή που υπάρχει έως σήμερα από τον Περίανδρο, ο οποίος τον κατασκεύασε με μεγάλες, πώρινες, λιθόπλακες, οι οποίες είχαν στην μέση τους δύοαυλακώσεις, που απείχαν μεταξύ τους περίπου 1,50μ. και είχαν στόχο να κάνουν ασφαλή και πιο γρήγορη την κίνηση των «ολκών» (των οχημάτων όπου φορτώνονταν τα πλοία). Ο Δίολκος έμεινε σε λειτουργία επί 1600 χρόνια και δη έως έως το 1154, όπως προκύπτει από χάρτη του Άραβα Γεωγράφου Εδρεσή.

Δείτε περισσότερα για τους Αρχαιολογικούς χώρους στην ιστοσελίδα του Δ. Κορίνθου

Μουσεία

Μουσείο Αρχαίας Κορίνθου

Το Μουσείο της Αρχαίας Κορίνθου είναι ένα από τα μεγαλύτερα της Ελλάδος, όσον αφορά τον πλούτο και την ποιότητα των ευρημάτων που εκτίθενται.

Το Μουσείο κατασκευάστηκε το 1930, αποτελείται από 4 αίθουσες και δύο στοές. Στον προθάλαμο υπάρχει ένα τμήμα από μωσαϊκό του 4ουαιώνα πΧ με παράσταση δύο Γρυπών που μάχονται με ένα άλογο. Το μωσαϊκό αυτό, είναι ένα από τα παλαιότερα ελληνικά μωσαϊκά που έχουν βρεθεί.

Ακόμα εκτίθεται μία σπάνια αρχαϊκή Σφίγγα του 6ου πΧ αιώνα, σε άριστη σχεδόν κατάσταση, δείγμα ώριμης αρχαϊκής τεχνοτροπίας της Κορινθιακής σχολής.

Υπάρχουν ακόμη πολύτιμα εκθέματα κεραμικής της γεωμετρικής, αρχαϊκής και κλασικής εποχής με εξαιρετικά δείγματα της πρωτοκορινθιακής κεραμικής, καθώς και πλούσια συλλογή από ρωμαϊκά ευρήματα, αγάλματα αυτοκρατόρων, χειρουργικά εργαλεία, σκεύη, νομίσματα.

 

Μουσείο Ισθμίας

Το Μουσείο της Ισθμίας βρίσκεται δίπλα στον εκτενή Αρχαιολογικό χώρο. Αποτελείται από δύο αίθουσες, στις οποίες εκτίθενται μεγάλης αξίας ευρήματα από τις αρχαιολογικές ανασκαφές στα Ίσθμια και τις Κεγχρεές, το δεύτερο λιμάνι – επίνειο της Αρχαίας Κορίνθου.

Ανάμεσα στα ευρήματα, ξεχωρίζουν μία ξύλινη θύρα από το Ναό της Ίσιδας στις Κεγχρεές, τους προδρόμους του ευρωπαϊκού βιτρώ, δηλαδή τα υαλοθετήματα από χρωματιστό γυαλί που απεικονίζουν πουλιά, ψάρια, φυτά και ανθρώπινες μορφές, όπως του Ομήρου και του Πλάτωνα, ένα μαρμάρινο περιρραντήριο του 7ου πΧ αιώνα από το Ναό του Ποσειδώνα, κορινθιακά κεραμίδια, τα οποία αντέγραψαν στη συνέχεια οι Ρωμαίοι, στήλες Ισθμιονικών και εξαιρετική συλλογή από όπλα και περικεφαλαίες.

 

Δείτε περισσότερα για τα Μουσεία στην ιστοσελίδα του Δ. Κορίνθου

Νεώτερα Μνημεία

Ιερός Ναός Αποστόλου Παύλου

Ο ναός του Αποστόλου Παύλου, πολιούχου της πόλης της Κορίνθου, οικοδομήθηκε το 1932-34 πάνω σε σχέδια του αρχιτέκτονα μηχανικού που υλοποίησε ο ντόπιος Αρχιτέκτονας Νίκος Κοτσερώνης.

Η όλη σύλληψη του ναού βασίζεται στον ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Θεωρείται ένα από τα υποδείγματα νεώτερης εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια και καταλαμβάνει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο.

Στη ΝΔ πλευρά του κήπου του ναού έχει οικοδομηθεί από τον ίδιο αρχιτέκτονα (Νίκο Κοτσερώνη) ένα κομψότατο κενοτάφιο προς τιμήν των πεσόντων κατά τον πόλεμο.

Δείτε περισσότερα για τα Νεώτερα Μνημεία στην ιστοσελίδα του Δ. Κορίνθου

Τουριστικοί Χώροι

Πεζόδρομοι Κορίνθου

Ενώ το παραλιακό μέτωπο, κυρίως του «Αγίου Νικολάου» και των «Καλαμιών», προσφέρονται για αναψυχή και αθλοπαιδιές, οι πεζόδρομοι ενδότερα στον ιστό της πόλης, λειτουργούν κυρίως ως εμπορικό και οικονομικό κέντρο. Έχουν μήκος περίπου πέντε οικοδομικών τετραγώνων, από την Αποστόλου Παύλου έως την Δερβενακίων και πλάτος δύο τετραγώνων, από την Δαμασκηνού έως και την οδό Κύπρου.

Περιορίζοντας από το κέντρο την κυκλοφορία των αυτοκινήτων, η πόλη δίνει προτεραιότητα στις μετακινήσεις των πεζών αλλά και στην εξυπηρέτηση τόσο των ίδιων όσο και των εμπόρων. Οι πεζόδρομοι αυξάνοντας την επιφάνεια και την έκταση τους, προσφέρονται και συνδυάζουν βόλτες και αγορές, τονίζουν με την ύπαρξη των πολλών καταστημάτων τον εμπορικό χαρακτήρα του κέντρου της Κορίνθου και αναδεικνύουν ως επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, που απολαμβάνει στο διάβα του ένα ευχάριστο, ασφαλές και λειτουργικό περιβάλλον.

Παραλία Καλάμια

Η κυριότερη και πολυπληθέστερη παραλία της Κορίνθου, πήρε το όνομά της από τις πολλές καλαμιές που υπήρχαν στην περιοχή, προτού αναπτυχθεί τουριστικά. Βρίσκεται κοντά στη πόλη και προσεγγίζεται εύκολα ακολουθώντας την οδό Γεωργίου Παπανδρέου, που στο τέλος της καταλήγει στη θάλασσα.

Τα καλάμια είναι μια οργανωμένη και όμορφη παραλία, που μέσα αποτελείται από λεπτή άμμο και έξω καλύπτεται, στο μεγαλύτερο μέρος της από βότσαλα. Σ’ αυτό το κοσμοπολίτικο και μοντέρνο παραλιακό μέτωπο, ο επισκέπτης μπορεί να επιλέξει ατέλειωτες βόλτες στον πεζόδρομό του, να απολαύσει ένα ευχάριστο περιβάλλον στα πολλά café-bars ή να γευματίσει σε κάποιο στέκι. Η παραλία είναι τόπος συνάντησης και διασκέδασης κάθε ηλικίας τόσο για τους ντόπιους όσο και τους επισκέπτες της, όχι μόνο τους ζεστούς μήνες αλλά καθ’ όλη την διάρκεια του έτους.

Η θέα από την παραλία που απολαμβάνει ο επισκέπτης, βλέποντας τη δύση του ήλιου στον Κορινθιακό κόλπο, είναι μαγευτική και αποτελεί ένα επιπλέον κίνητρο για μία εξόρμηση έξω από το «κλεινόν-Άστυ».

Δείτε περισσότερα για τους Τουριστικού Χώρους στην ιστοσελίδα του Δ. Κορίνθου

Διαδρομές στην Πόλη

Σύμπλεγμα Αγαλμάτων Διογένη και Αλεξάνδρου στα Καλάμια

Το συγκεκριμένο σύμπλεγμα αγαλμάτων αναπαριστά ένα πασίγνωστο γεγονός της ιστορίας: Την συνάντηση του Μ. Αλεξάνδρου με τον κυνικό φιλόσοφο Διογένη τον Σινωπέα (που αποκαλείται έτσι επειδή γεννήθηκε στη Σινώπη το 421πΧ, την Άνοιξη του 336πΧ). Βέβαια, δεν ήταν σπάνιες οι συναντήσεις φιλοσόφων με Ηγεμόνες την Αρχαία Εποχή. Αυτή όμως η συνάντηση είχε μια τόσο μεγάλη ιδιαιτερότητα και γι’ αυτό έμεινε χαραγμένη όχι μόνο στην επίσημη ιστορία, αλλά και στην λαϊκή μνήμη και είναι ένα από τα λίγα ιστορικά στιγμιότυπα που είναι τόσο πολύ γνωστά σε απλούς, χωρίς ιδιαίτερη ενασχόληση με την ιστορία ανθρώπους.

Η ιδιαιτερότητα της συνάντησης αυτής έγκειται στο γεγονός ότι στα πλαίσια της έγινε μία συνάντηση των δύο άκρων της τότε εποχής: Από την μία η απόλυτη εξουσία, ο πλούτος συνοδευόμενα από υψηλό μορφωτικό επίπεδο και διάθεση κατάκτησης, που προσωποποιούνταν στον Μ. Αλέξανδρο και από την άλλη η απόλυτη, συνειδητή, άρνηση της εξουσίας με διάθεση επιστροφής των ανθρώπων στις αρχέγονες φυσικές τους ρίζες, την λιτότητα και την αυτάρκεια, που προσωποποιούνταν στον Διογένη.

Και δεν είναι τυχαίο ότι η συνάντηση αυτή έγινε στην Κόρινθο, καθώς και εκείνη την ιστορική περίοδο, η πόλη διατηρούσε την εξέχουσα θέση της ανάμεσα στις ελληνικές πόλεις – κράτη και διέθετε μία ξεχωριστή ανεκτικότητα απέναντι στα διάφορα επαναστατικά ρεύματα που διέτρεχαν την ελληνική κοινωνία.

Η συνάντηση λοιπόν του Μ. Αλεξάνδρου με τον Διογένη έγινε περίπου την Άνοιξη του 336πΧ, χρονιά που ο Αλέξανδρος, εξ’ ονόματος του πατέρα του Φιλίππου Β΄, Βασιλιά της Μακεδονίας, συγκαλεί στην Κόρινθο αντιπροσώπους όλων των ελληνικών πόλεων για να πάρουν αποφάσεις για την εκστρατεία εναντίον των Περσών. Ο Αλέξανδρος ανακηρύσσεται στρατηγός-αυτοκράτορας και όλες οι πόλεις, εκτός από την Σπάρτη που δεν παραβρέθηκε, αποφασίζουν να δώσουν στρατό για την επιτυχή έκβαση στην εκστρατεία, ενώ τα ναυπηγεία της Κορίνθου αρχίζουν να κατασκευάζουν 160 τριήρεις που θα ισχυροποιήσουν στο έπακρο τον στόλο του Αλεξάνδρου (Κατά πάσα πιθανότητα, οι κορινθιακές τριήρεις αποτελούσαν το 70% του στόλου) και θα του επιτρέψουν ν’ αποκτήσει υπεροχή και στο ναυτικό σκέλος της εκστρατείας.

Την ίδια περίοδο, ο Διογένης, ήδη γνωστός στο Πανελλήνιο ως ο κυριότερος εκπρόσωπος της Κυνικής Φιλοσοφίας (ιδρυτής της οποίας ήταν ο Αντισθένης), βρισκόταν στην Κόρινθο και για κατοικία του είχε επιλέξει ένα πιθάρι, δηλ. έναν από τα τεράστια αγγεία μεταφοράς προϊόντων που αφθονούσαν στο αχανές εμπορικό κέντρο της Κορίνθου.

Ο Διογένης, ήταν το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα κυνικού φιλοσόφου, δηλ. μιας φιλοσοφίας με ισχυρότατα ερείσματα στα χαμηλά, φτωχά στρώματα των Ελλήνων, η οποία αντιδρούσε στην αχαλίνωτη προσπάθεια της άρχουσας πάμπλουτης τάξης να σωρεύσει με κάθε τρόπο ολοένα και περισσότερα πλούτη, βυθίζοντας ακόμα περισσότερο την πλειοψηφία στην φτώχεια. Πάμπτωχος, αλλά προικισμένος εκ φύσεως με αστείρευτο χιούμορ και ικανότητα λογοπαιγνίων, απετέλεσε μια προσωπικότητα που μαγνήτιζε, καθώς ουδέποτε υποχώρησε από τις αρχές του και προσπάθησε να θίξει αποκλειστικά κοινωνικά και ηθικά προβλήματα. Η διδασκαλία του ήταν ουσιαστικά επαναστατική και ανατρεπτική για την τάξη που επικρατούσε τότε.

Ο Μ. Αλέξανδρος ήταν μεν η ενσάρκωση της απόλυτης εξουσίας, αλλά ταυτόχρονα ήταν προικισμένος με σπάνιο πνεύμα και μεγάλη αγάπη για την ιστορία και την ποίηση και ο Ηγέτης που μπόρεσε να κατευθύνει τον δυναμισμό αλλά και την απελπισία των Ελλήνων σε μια εξόρμηση που γιγάντωσε τον Ελληνισμό και του έδωσε την απαραίτητη δύναμη να επιζήσει έως σήμερα και κατάφερε το όνομα του να σημαίνει το τέλος μιας Παγκόσμιας Εποχής και την αρχή μιας Νεώτερης. Ο Αλέξανδρος επηρέασε περισσότερο από τους αρχαίους, τους Έλληνες των νεότερων Εποχών. Κανένας αρχαίος πρόγονός μας -εκτός ίσως του Λεωνίδα που έπεσε στις Θερμοπύλες– δεν διατηρείται τόσο ζωντανός στην ψυχή του λαού μας – όσο ο Αλέξανδρος. Και κανείς άλλος δεν επηρέασε τόσο πολύ, την λαϊκή και την προσωπική τέχνη.

Ο Αλέξανδρος ήταν πολύ στενά συνδεδεμένος με την Κόρινθο, κάτι που δεν είναι και τόσο γνωστό. Γνωρίζοντας την τεράστια γνώση και ικανότητα των Κορίνθιων Ναυπηγών και Μηχανικών, θα πάρει μαζί του έως τα βάθη της Ασίας έναν μεγάλο αριθμό τους, που θα του επιτρέψει την επίτευξη των στόχων του. Ο Αλέξανδρος, όμως χρωστά την ζωή του και σ’ έναν Κορίνθιο, τον Δημάρατο, ο οποίος στη μάχη του Γρανικού (την 1η και κρισιμότερη μάχη) θα του δώσει το δόρυ με το οποίο θα προστατευτεί από τους Πέρσες αξιωματούχους που προσπάθησαν να τον σκοτώσουν.

Ο Διογένης βρισκόταν στην Κόρινθο καθώς ήταν παιδαγωγός για τα παιδιά του πάμπλουτου Κορίνθιου Αριστοκράτη Ξενιάδη. Όταν ο Ξενιάδης τον απελευθέρωσε, Ο Διογένης παρέμεινε στην Κόρινθο και η φήμη του έγινε γνωστή στον Αλέξανδρο από τον παιδαγωγό του τον Λεωνίδα που ήταν μυημένος στην κυνική φιλοσοφία. Μόλις ο Αλέξανδρος βρέθηκε στην Κόρινθο, θέλησε να τον γνωρίσει και έστειλε έναν υπασπιστή του να βρει τον Διογένη και να του τον παρουσιάσει. Αφού ο υπασπιστής τον εντόπισε στο Κράνειο (την αριστοκρατικότερη συνοικία της πόλης) κοντά στο σπίτι της Λαΐδας, του είπε: “Σε ζητεί ο Βασιλεύς Αλέξανδρος να σε δει”. Ο Διογένης απάντησε “Εγώ δεν θέλω να τον δω. Εάν θέλει αυτός ας έρθει να με δει”. Πράγματι, ο Αλέξανδρος, πήγε να συναντήσει τον Διογένη, καθώς μια τέτοια άρνηση, τη στιγμή που είχε χιλιάδες παρακλητικά αιτήματα από ανθρώπους κάθε τάξης,τον εντυπωσίασε. Ο Αλέξανδρος πλησιάζει και του λέγει «Είμαι ο Άρχων Αλέξανδρος». Ο Διογένης ατάραχος απαντά «Και ΄γώ είμαι ο Διογένης ο Κύων». Ο Μ. Αλέξανδρος απορεί για την συμπεριφορά του και του λέγει «Δεν με φοβάσαι;» Ο Διογένης απαντάει «Και τί είσαι; Καλό ή κακό;» Ο Αλέξανδρος μένει σκεπτικός. Δεν μπορεί ένας βασιλεύς να πεί ότι είναι κακό, και άμα είναι καλό, γιατί κάποιος να φοβάται το καλό; Αντί να απαντήσει ο Αλέξανδρος ξεφεύγει και τον ρωτά εκ νέου «Τί χάρη θές να σου κάνω;» Και ο Διογένης ξανά με λογοπαίγνιο απαντά «Αποσκότησων με». Βγάλε με δηλαδή από το σκότος, την λήθη και δείξε μου την αλήθεια. Με το έξυπνο λογοπαίγνιο του Διογένη, που η απάντηση του μπορεί και να εννοηθεί «Σταμάτα να μου κρύβεις τον ήλιο», αναδύεται η βάση της κυνικής φιλοσοφίας, καθώς οι κυνικοί πίστευαν πώς η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκεται στη λιτότητα, στη ζεστασιά του ήλιου και δεν πρέπει να ζητά τίποτα από τα υλικά πλούτη. Ο Αλέξανδρος καταλαβαίνει την σημασία της απάντησης και εντυπωσιάζεται ακόμα περισσότερο. Ξεκινά μία μακρά συζήτηση με τον Διογένη που σώθηκε από τον Δίονα τον Πλουσαραίο, η οποία είναι πραγματική διάλεξη πολιτικής κοινωνιολογίας. Ο Διογένης συμφωνεί με την Σωκρατική αντίληψη περί γνώσεως. Δηλαδή δεν μπορεί να ασχοληθεί κάποιος επιτυχώς και επωφελώς με κάτι αν το αγνοεί. «Νομίζεις, λέει στον Μ. Αλέξανδρο πως μπορεί να οδηγεί άρμα εκείνος που δεν μπορεί να κρατήσει τα ηνία; Ή εκείνος που δεν ξέρει να κυβερνήσει είναι κυβερνήτης;» Ο Αλέξανδρος τότε, ανήσυχος μήπως θεωρηθεί ότι δεν γνωρίζει να βασιλεύει, ρωτά πολύ εύστοχα: «Ποιος διδάσκει την βασιλική τέχνη που πρέπει να μεταβεί κανείς για να την μάθει;» Στο ερώτημα ο Διογένης απαντά, πως η μόρφωση είναι δυο ειδών: Εκείνη που διαθέτει ο άνθρωπος από την φύση, την «θεία», και εκείνη που αποκτά από τους ανθρώπους την «ανθρώπινη». Δηλαδή η έμφυτη και η επίκτητη. Για να γίνει όμως κάποιος σωστά μορφωμένος, είναι απαραίτητο να προστεθεί η ανθρώπινη στην θεια. Δηλαδή ο κυβερνήτης, ο ιατρός πρέπει να έχει το ταλέντο, την έμφυτο κλίση να κυβερνήσει , να ιατρεύει κλπ. Η άποψη αυτή του Διογένους επικρατεί σήμερα στην παιδαγωγική επιστήμη και αποτελεί την βάση του επαγγελματικού προσανατολισμού. Ο Διογένης βεβαιώνει τον Αλέξανδρο, ότι όποιος έχει την θεϊκή-έμφυτη μόρφωση, εύκολα αποκτά και την άλλη, την ανθρώπινη, αφού ακούσει λίγα και λίγες φορές. Ταυτόχρονα, εξηγεί στον Αλέξανδρο πότε ένας βασιλέας είναι ωφέλιμος. Ο Διογένης αποδίδει την ωφελιμότητα ενός βασιλιά στο Εάν είναι ωφέλιμος στο λαό. Για να δώσει ένταση σε αυτόν τον ισχυρισμό του λέει: “Εάν κατακτήσεις όλη την Ευρώπη και δεν ωφελήσεις τον λαό, τότε δεν είσαι ωφέλιμος. Εάν κατακτήσεις όλη την Αφρική και την Ασία και δεν ωφελήσεις τον λαό, πάλι δεν είσαι ωφέλιμος. Ακόμα και εάν περάσεις τις στήλες του Ηρακλέους και διανύσεις όλο τον ωκεανό και κατακτήσεις αυτή την ήπειρο που είναι μεγαλύτερη της Ασίας και δεν ωφελήσεις τον λαό, πάλι δεν είσαι ωφέλιμος γιατί δεν ωφελείς το σύνολο”. Στο τέλος αυτής της συζήτησης, εκφέρει ο Αλέξανδρος το περίφημο: «Αν δεν ήμουν Αλέξανδρος θα ήθελα να ήμουν Διογένης».

Τελειώνοντας, θα πρέπει ν’ αναφέρω ότι η εκτίμηση του Αλέξανδρου για τον Διογένη ήταν τόσο μεγάλη που αναφέρεται ότι την ημέρα του θανάτου του Μ. Αλεξάνδρου στη Βαβυλώνα το 323 π.Χ, πέθανε και ο Διογένης στην Κόρινθο. Εξαιτίας της απόστασης, και εξαιτίας του γεγονότος ότι η ημερομηνία θανάτου του Διογένη δεν είναι ακριβώς γνωστή, ο Διογένης Λαέρτιος που κάνει την σχετική αναφορά, πιθανώς παραθέτει κάποιον θρύλο. Ένας άλλος θρύλος αναφέρει ότι ο Σωκράτης πέθανε την ημέρα της γέννησης του Διογένη. Όλα αυτά βέβαια δείχνουν την μεγάλη επιρροή που άσκησε ο Διογένης στα πρόσωπα και πράγματα της εποχής του.

Εν κατακλείδι, λοιπόν έγινε μία εξαιρετική προσπάθεια ώστε ν’ αποθανατιστεί το ιστορικό αυτό γεγονός σε ένα αγαλματικό σύμπλεγμα που ν’ αποδίδει την ατμόσφαιρα της συνάντησης και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των δύο πρωταγωνιστών του: Του Διογένη και του Αλέξανδρου. Και πραγματικά η καλλιτεχνική αυτή προσπάθεια πέτυχε και είναι σίγουρο ότι θ’ αποτελέσει όχι μόνο ένα σημείο αναφοράς για την Κόρινθο, αλλά και ένα εφαλτήριο για την δημιουργία και άλλων αγαλματικών συμπλεγμάτων που θ’ αναπαριστούν γεγονότα και στιγμιότυπα από το παρελθόν μας.

Και είναι ανάγκη να βλέπουμε και ν’ ανατρέχουμε στο παρελθόν μας, όχι για να προσκολληθούμε σ’ αυτό, αλλά για να πάρουμε δύναμη και να προχωρήσουμε στο μέλλον.

Άγαλμα Πηγάσου (Πλατεία Ελ. Βενιζέλου)

Στην παράλια πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου της Κορίνθου, στο τέρμα της οδού Εθνικής Αντιστάσεως, βρίσκεται το άγαλμα του Πηγάσου. Ο Πήγασος ήταν το κύριο σύμβολο της Αρχαίας Κορίνθου, αποτυπωμένος στους διάσημους Κορινθιακούς Στατήρες (ασημένιο νόμισμα μεγάλης αξίας), και αποτελεί και σήμερα το έμβλημα του Δήμου Κορινθίων και της πόλης της Κορίνθου. Το φτερωτό άλογο, γεννήθηκε από την ένωση του Ποσειδώνα με τη Γοργόνα Μέδουσα κοντά στις πηγές του Ωκεανού (από κει πήρε και τ’ όνομα του), είναι σύμβολο του υδάτινου στοιχείου, το οποίο δαμάστηκε από τον Βελλεροφόντη, τον σημαντικότερο και μεγαλύτερο ίσως ήρωα των Κορινθίων, που κατέχει την θέση αυτή ακριβώς επειδή κατάφερε να υποτάξει τον Πήγασο με τη συνδρομή της Αθηνάς που του έδωσε τα χαλινάρια, τη στιγμή που έπινε νερό στην Άνω Πειρήνη στον Ακροκόρινθο (γνωστή ως Δρακονέρα). Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο ότι ο Πήγασος εκτός από σύμβολο του υδάτινου στοιχείου, διαθέτει και την ικανότητα να δημιουργεί πηγές νερού, αφού του αποδίδονται η Άνω Πειρήνη και η Κρήνη των Μουσών στον Ελικώνα, η καλούμενη και Ιπποκρήνη.

Μάλιστα, η δημιουργία της Άνω Πειρήνης από τον Πήγασο, του απέδωσε και το προσωνύμιο «Πειρήνιος Πώλος» (το άλογο της Πειρήνης).

Ο μεγάλος μας ποιητής Άγγελος Σικελιανός αποτύπωσε το περιστατικό του δαμασμού του Πηγάσου από τον Βελλεροφόντη σε ένα από τα καλύτερα ποιήματα του:

«Στον Ακροκόρινθο έπεφτεν η δύση
πυρώνοντας το βράχο. Κι ευ ωδάτη
φυκιού πνοή, απ΄ το πέλαο, είχε αρχίσει
να μεθά το λιγνό βαρβάτο μου άτι…
Αφροί στο χαλινάρι: κι απ΄ το μάτι
τ΄ασπράδι όλο φαινόταν: και να λύσε
τη φούχτα μου, απ΄ τα γκέμια του γεμάτη,
πάλευε προς τα πλάτη να χιμήσει…
Ήτανε η ώρα; Ήταν τα πλήθια μύρα;
Ήταν βαθιά του πελάγου η αρμύρα;
Η αναπνοή η απόμακρη του δάσους;
Α! λίγο ακόμα αν κράταε το μελτέμι,
Ήξερα εγώ πως σφίγγεται το γκέμι
αι τα πλευρά του μυθικού Πηγάσου!»